သီတင်းကျွတ်ပါပြီ။

ခါတိုင်း ဒီလိုညမျိုးက ထားဝယ်မအိပ်တဲ့ညပဲ။

တမြို့လုံး မီးရောင်စုံတွေနဲ့၊ သီချင်းသံတွေနဲ့၊ ဆိုင်ကယ်သံတွေနဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ အသွားအလာ မပြတ်။

အထူးသဖြင့် ကမ်းနားလမ်းမှာဆို ကြိတ်ကြိတ်တိုး။ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်က လာကြတဲ့ ဘုရားဖူးကားတွေ၊ ဧည့်သည်တွေနဲ့။ ထားဝယ်ရိုးရာအကအဖွဲ့ကလွင့်ပျံ့လာတဲ့ ထားဝယ်သီချင်းသံတွေနဲ့။

တချို့ကလည်း ခုလို လဆန်းရက်ညကစလို့ ထားဝယ်မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ကမ်းနားတွေမှာ သပိတ်မျှောကြ။

တချို့ကလည်း ကမ်းနားလမ်းမှာရှိတဲ့သဲကွင်းမှာ ဝင်္ကဘာထဲဝင်လမ်းလျှောက်ကြပြီး ကမ်းနားမှာ သပိတ်မျှောကြနဲ့။

ညခင်းဟာ ပျော်စရာ၊ အရုဏ်ဦးဟာ ကြည်နူးစရာ။

လပြည့်နေ့ မနက်စောစောသပိတ်မျှောပြီးရင် ထားဝယ်မြစ်တဖက်ကမ်းမှာရှိတဲ့ ကဘူရွာ၊ ကဘူတောင်ပေါ်သွားပြီး မီးပုံးပျံလွှတ်ပွဲ ဆင်နွှဲကြတာ ကမျောကင်းတံတားမှာ လမ်းတွေပိတ်ဆို့သွားတဲ့အထိ။

ဒါတွေဆင်နွှဲပြီးရင် တချို့ကလည်း ကမ်းခြေတွေဘက်ခရီးဆက်ရင်း သီတင်းကျွတ်အားလပ်ရက်ကို ဖြတ်သန်းကြပြန်တယ်။

ခုတော့လည်း..ပြောပြစရာမလိုတဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာဖြစ်တည်ခဲ့တာတွေလည်း အိပ်မက်ပမာဖြစ်ခဲ့ရပါပြီ။