ထားဝယ်စကားမှာ လဆွဲသံ /လာ့ဆွဲသံ/ ဟာ စကားရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝိသေသတခုဖြစ်ပါတယ်။

မြေ ကို မလေ (မ္လေ)၊ ကျောင်း ကို ကလွန်း (က္လောန်း) လို့ လဆွဲသံထည့်ပြောပါတယ်။

ဒီလိုပါပဲ ဗမာစကားမှာ သုံးတဲ့ ပြန် နဲ့ ပျံ ကို ထားဝယ် စကားမှာတော့ ပလန် (ပ္လန်) လို့ သုံးကြပါတယ်။ ထားဝယ်စကားမှာ ပြန်၊ ပျံ နဲ့ အသံထွက် ဆင်တာ တူတာမျိုးကို သုံးခဲလှပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လုံးဝ မသုံးတာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။

ဥပမာ ဘုန်းကြီးပျံ ကို ထားဝယ်စကားမှာ ဖောင်းဂီးဗျံ လို့ပဲ ထွက်ပြီး လဆွဲသံ မထည့်ပါဘူး။

အခုတလောမှာ ထားဝယ်စကားပြောသူတွေဆီက ပြန်၊ ပျံ ဆိုတဲ့ သဘောပါတဲ့ စကားကို လဆွဲသံပါတဲ့ ထားဝယ်စကားကို မသုံးဘဲ ဗမာစကား အသံအတိုင်း ပြန်၊ ပျံ ပဲသုံးလာတာ ခပ်စိပ်စိပ် ကြားရပါတယ်။

ဗမာ – အိမ်မပြန်သေးဘူးလား။ ပြန်မလာသေးဘူးလား။

ထားဝယ် – အီပ္လန်သေးဟှလာ။ ပ္လန်လာသေးဟှလာ။

ယခုကြားရသော ထားဝယ် – အီပြန်သေးဟှလာ။ ပြန်လာသေးဟှလာ။

ဘာသာစကားတွေရဲ့ သဘောဟာ အမြဲ ပြောင်းလဲနေတတ်ပါတယ်။ ခေတ်ကာလအရ ဝေါဟာရ အသစ်တွေ၊ ဗန်းစကားတွေ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

မတူတဲ့ ဘာသာစကားတွေဆီက လွှမ်းမိုးမှုရှိတတ်သလို ဘာသာစကား အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ရောထွေးပြီး မွေးစားစကားလုံးတွေ၊ ပေါင်းစပ်စကားလုံးတွေ ပေါ်လာတတ်တာ သဘာဝပဲဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေသိ ထားဝယ်စကားရဲ့ ဝိသေသ လဆွဲသံ ပျောက်လာမှာတော့ စိုးမိပါတယ်။ ဘာလို့ဆို ဘာသာစကားတခုဟာ ပြောတတ်တဲ့သူ ပြောဆိုသုံးစွဲနေသူတွေမှာပဲ ရှင်သန်နိုင်လို့ပါပဲ။