စာရေးသူ၏ အဖွားသည် အသက် ၈၀ နား ကပ်နေပေပြီ။

တစ်ခါတရံ သူပြောသော ထားဝယ်စကား အသုံးအချို့ကို ကျနော်တို့ သဘောမပေါက်သဖြင့် ပြန်ပြန်မေးသည်။ ဤသည်ကား အသက်အရွယ်၊ မျိုးဆက်၊ ခေတ်ကာလ နှင့် နေရာ မတူသောကြောင့် အသုံးအနှုန်း ကွာသွားသည်ကို ပြနေသည်ဟု မှတ်ယူပါသည်။

သရက်ချောင်းဇာတိ အဖွားသည် လောင်းလုံးဒေသဘက်ခြမ်းနေသူများကို အနောက်ဖက်သူ/သား ဟု ညွှန်းလေ့ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ခေါ်သည်ကို မေးကြည့်ရာ ထားဝယ်မြစ်ကြီး၏ အရှေ့ဖက်ကမ်းနှင့် အနောက်ဖက်ကမ်းကို ခြား၍ ခေါ်သော အသုံးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

အဖွားသုံးတတ်သော စကားနှစ်လုံးသည် ကျနော်တို့အဖို့ အနည်းငယ် နားလည်ရန် ခက်နေတတ်သည်။ ထိုစကားလုံးများမှာ /ကောင်/ နှင့် /ရှောက်/ ဖြစ်ကြသည်။ မြန်မာပြန်လျှင် ကုံ နှင့် ကိုင်(ဆုပ်) ဟု ပြန်လျှင် အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်ပါသည်။

ဥပမာ

ထားဟှားလတ် ရှစ်သား/ဟှား ရှောက်ဟှား ကေ့ကေ့ (ဓါးတလက်ခဏ ကိုင်ပေးထားပါ)

အယ်မာစောန်ဝါ့ ခြောင်ဟှိ ကောင်ဟှမား (ဒီစောင်က ခြုံလို့ မလုံဘူး)

/ရှောက်/ ဟူသော စကားလုံးကို မြန်မာပြန်ကြည့်ရာတွင် ဆုပ် (ဆုပ်ကိုင်) သည်ဟု ကျနော် ယူဆမိသည်။ ကျနော့်အနေဖြင့် ထိုအသုံး /ရှောက်/ ကို နေ့စဉ်သုံးအဖြစ် သုံးလေ့မရှိပါ။

ထို့အတူပင် /ကောင်/ ဟူသော စကားလုံးကိုလည်း သုံးလေ့မရှိပါ။ မြန်မာစာဖြင့် ထိုစကားလုံး၏ အသံကို အနီးစပ်ဆုံး /ကောင်/ ဟု ရေးကြည့်သော်လည်း အသံထွက်မှာ အတိအကျမဟုတ်ဘဲ နီးစပ်သည့် အသံသာ ဖြစ်ပါသည်။ /ကောင်/ သည် ကုံ(ကုံလုံ) သည်ဟု အနီးစပ်ဆုံး ယူဆမိသည်။ မြန်မာစကားနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို /ကောင်/ ၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ လုံလောက်သည်ဟု ထွက်နေ၍ ဖြစ်သည်။

အဖွားသည် စောင်အသစ်တထည်ကို ခြုံကြည့်ရာ သူ၏ရှည်သော အရပ်ကြောင့် စောင်မှာ တိုနေ၏။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ဒီစောင်က ခြုံလို့ မလုံဘူးဟု ဆိုသည်။ မိုးရွာနေစဉ် ထီးဖြင့် အပြင်ထွက်ရာ ထီး မလုံသဖြင့် အဖွား၏ကိုယ်တွင် ရေစိုလာလျှင် ဒီထီးက မလုံဘူးဆိုသည်ကိုလည်း /သယ်ထီးဟှ ကောင်ဟှမား/ ဟု ဆိုလေ့ရှိပါသည်။

စကားလုံးများ၏ ရင်းမြစ် အဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဝေါဟာများကို သုံးသူများ မရှိတော့လျှင် တိမ်မြုပ်ပျောက်ကွက်သွားမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။