၁၉၇၈ ခုနှစ်တုန်းက ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ ထားဝယ်မဂ္ဂဇင်းကို ပြန်လေ့လာဖြစ်တော့ ကြော်ငြာတွေကိုစိတ်ဝင်စားသွားပါတယ်။

မဂ္ဂဇင်းထုတ်ဝေစဉ်ကာလကဆိုရင် သိပ်စိတ်ဝင်စားမိမှာမဟုတ်ပေမဲ့ ( ဒေသတွင်းမဂ္ဂဇင်းတွေရဲ့သဘော သဘာဝအရ ကုန်ကျစရိတ်ခုမိအောင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေထံမှာကြော်ငြာတွေတောင်းကြတာကိုး) ခုလို နှစ်ပေါင်း( ၄၇ ) လောက်ကြာလာတော့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအရ အဲဒီကြော်ငြာတွေကစိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်သွားပါတယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် တစ်ချိန်တုန်းက လူမှုစီးပွားလို့တောင်ပြောရမယ်ထင်ပါတယ်။

၁၉၇၈ ခုနှစ်ထုတ် ထားဝယ်မဂ္ဂဇင်းပါ ကြော်ငြာတွေကိုလေ့လာကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီအချိန်တုန်းက တချို့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တချို့ဟာ ဒီလုပ်ငန်းတွေအပေါ်မှာပဲ တစိုက်မတ်မတ်လုပ်ကိုင်ရင်း လုပ်ငန်းတွေပိုတိုးချဲ့လာနိုင်ခဲ့ကြသလို တချို့လုပ်ငန်းတွေကလည်းခေတ်နဲ့မလျော်ညီတော့တာကြောင့် ရပ်တန့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာတွေကိုလည်းတွေ့ရပါတယ်။

ကြော်ငြာထဲမှာတွေ့ရတဲ့ ကိုမောင်ဆန်းဆိုင်ဆိုရင် ခုတော့သူ့မျိုးဆက်တွေက ယာဉ်အပိုပစ္စည်းဆိုင်အဖြစ်ပြောင်းလဲခဲ့သလို ပဒေသာအအေးဆိုင်ဆိုရင်လည်း ဒီကနေ့မှာ သူ့မျိုးဆက်တွေက SuperMarket အဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာတွေ့ရပါတယ်။

ခေတ်နဲ့မလျော်ညီတော့လို့ ရပ်တန့်လိုက်ရတဲ့လုပ်ငန်းတွေထဲမှာ စာပုံနှိပ်လုပ်ငန်း၊ ဆေးပေါ့လိပ်၊ဆေးပြင်းလိပ်လုပ်ငန်း၊ ထီဆိုင်၊ ဓာတ်ပုံတိုက်တချို့လည်းပါပါတယ်။

ဒါတွေဟာ နှစ်ပေါင်း ( ၄၇ ) အတွင်းမှာပြောင်းလဲသွားတဲ့ ထားဝယ်ဒေသတွင်းက လူမှုစီးပွားအချို့ကိုကြော်ငြာတွေကတစ်ဆင့်ဖြတ်ခနဲလေ့လာကြည့်ခြင်းပါ။